هوشنگ چالنگیبا چشمانیبالای دو گونه برآمد گفتی:- نهمن از آن سال ها چیزی را به خاطر ندارمجلد دبستان ثریا وکودکانی پرهیاهوکتاب ها و دفتر ها شان راآسوده در کیف هایشان میگذاشتندغافل از اینکه در کلاس های بالاترمسافر شهرهای خواهند شدکه در هیچ نقشه جغرافیایینشانی از آنان نتوان یافت!با دو گونه ی برآمده گفتی

تیگ نوشت ایل من این بود:که در یرقه ی اسبان وزخمآواز های کبکان فراموش گردد.لای سطور غبار گرفته ی شاهنامهای که هر سالزیر بهون ها پنهان و پنهان تر می شدچرا مورخی تا ختن هاشان را کتابت نکرد؟!چرا؟!...چرا؟!...چرا؟!...و هزار و یک چرای دیگرآنگاه که مشروطهخیس از یال اسب هایشان بود وبر سا